Темы рефератов:
 
Бесплатные рефераты
 

 

 

 

 

 

     
 
Стылізацыя
     

 

Стылізацыя (Франц. stilisation, англ. Stylization - перайманне стылі) - 1) літаратурны стылістычны прыём навмыснай імітацыі характэрных асаблівасцяв чужой мавленчай манеры для дасягнення пэвнай мастацкай мэты; 2) радавая агульнасць "Двуплановых" (тэрмін Ю.Н.Тынянова) мастацкіх творав, у якіх пры повнай самастойнасці і самакаштовнасці "плана зместу" "план выражэння" вявляе сабой сістэму паслядовных алюзій на стыль чужога тэксту або групы тэкстав; 3) літаратурны жанр некомических "двуплановых" творав, у якіх выкарыстовваюцца мовныя прыкметы, якія характарызуюць мавленчую манеру цэлага шэрагу стылістычна аднародных творав (якія адносяцца да асобнага жанру, да творчасці аднаго автара ці прадставніков пэвнага літаратурнага плыні, да пэвнай гісторыка-літаратурнай эпохі).

С. як прыём прайгравае асновныя рысы якога-небудзь літаратурнага стылю або дазваляе пісьменніку в мэтах стварэння мавленчага партрэта персанажа адлюстраваць асаблівасці гаворкі, характэрныя для асоб пэвнай сацыяльнай групы або нацыянальнасці. Яе сутнасць - у капіяванні такіх сінтаксічных канструкцый, у запазычанні такіх граматычных формав і адборы такіх лексічных элементав, якія в межах взятага за взор стылю выглядаюць яго нейтральнымі элементамі, але пры прайграванні в новым тэксце губляюць стылістычную нейтральнасць і вылучаюцца на фоне прыме новага стылю (такім стылем з'являецца альбо індывідуальная мовная манера стылізатарав, альбо агульны стыль сучаснай яму літаратуры).

С. можа афармляць гаворка расказчыка і гаворка персанажав. Паслядовнай стылізацыяй прамовы расказчыка адрозніваюцца творы в форме сказу: "Дак вось ехав я ввечары на маленькім пароходишке. Рака спокойнехонька, ваду прыгладзіла, з небам у глядзелкі играт - хто каго перегляду. І я на іх заглядзевся. Ежу, гляджу, а сам апельсін чышчу і раблю гэта мимодумно "(С.Г.Писахов," Апельсін "). Сказ мяркуе вмовную ідэнтыфікацыю автара з "апавядальнікам" у мэтах надання апавядання (нават калі яго асновай служыць выдумка) "аб'ектывнасці", "Рэалістычнасці". p> У эпічных творах гаворка автара і яго персанажав часцей за всё стылістычна дыферэнцыраваны, і гэтаму спрыяе С. Так, напрыклад, мавленчыя манеры Іпаліта Курагіну і Платона Каратаева, персанажав рамана Л.М.Талстога "Вайна і свет ", супрацьпаставленыя як, адпаведна, гаворка" кніжная ", неаправдана "Высокая", "мёртвая" - і гаворка "гутарковая", "нізкая", "жывая". У большасці эпічных творав XIX-XX стст. падобнае проціпаставленне служыць азначэнні сацыяльнага статусу і складання псіхалагічнага партрэта персанажав.

У творах, сюжэты якіх звернутыя в гістарычнае мінулае, С. часта афарбоввае як гаворка автарскую, так і гаворка персанажав ("Песня пра купца Калашнікава ... "М.Ю.Лермантава," Пётр Першы "А.Н.Толстого). У падобных выпадках стылістычныя асаблівасці тэксту вызначаны яго тэматыкай, і С., як у казцы, стварае бачнасць "правдападабенства".

Варта адрозніваць два значэн...

     
 
     
Белорусские рефераты
 
Рефераты
 
Бесплатные рефераты
 

 

 

 

 

 

 

 
 
 
  Все права защищены. Перепечатка учебных материалов только с письменного разрешения администрации сайта.