Темы рефератов:
 
Бесплатные рефераты
 

 

 

 

 

 

     
 
Ідэнтыфікацыя небяспекі
     

 

Ідэнтыфікацыя небяспекі мае на ввазе працэс выявлення і встанавлення іх колькасных, часовых, прасторавых і іншых характарыстык, неабходных для распрацовкі прафілактыкі і аператывных мерапрыемствав, накіраваных на забеспячэнне бяспекі. У працэсе ідэнтыфікацыі выявляецца наменклатура небяспекі, верагоднасць іх праявы, прасторавая лакалізацыя (каардынаты), магчымы шкоду і іншыя параметры, неабходныя для рашэння пэвнай задачы.

Найбольш складанай з'являецца колькасная адзнака небяспекі (квантыфікацыі). Пры гэтым магчыма прымяненне лікавых і бальных ацэнак. Найбольш перспектывнай мерай небяспекі з'являецца ацэнка рызыкі, т. е. працэдура знаходжання індывідуальнага і сацыяльнай рызыкі.

Распрацовка канцэпцыі рызыкі вядзецца з 60-х гадов, з встанавлення першых статыстычных заканамернасцяв развіцця НС (напрыклад, з встанавлення таго факту, што адна гібель у авіякатастрофах прыпадае на 1.000.000 пасадак пасажырав). У 1969 г. у ЗША быв уведзены першы стандарт з патрабаваннямі вліку рызыкі НС пры праектаванні новай тэхнікі.

Тэрмін В«РызыкаВ» ужываецца пры ацэнцы небяспекі і НС. Небяспека разглядаецца як пастаянна прысутнічае фактар, які рэалізуецца пры пэвных умовах, з-за якіх-небудзь канкрэтных прычын. Вывучаючы статыстыку такіх рэалізацыі за дастатковы прамежак часу, можна вылічыць іх частату, т. е. сярэдні лік рэалізацыі за інтэрвал часу (звычайна за год). Атрыманая характарыстыка з'являецца мерай рызыкі рэалізацыі небяспекі.

Рызыка НС акрамя названай характарыстыкі влічвае верагоднасць паразы людзей адносна усяго ліку асоб, якія падвяргаюцца дзеянне небяспекі. Для пэвнага чалавека взровень рызыкі залежыць ад верагоднасці і часу яго знаходжання в зоне дзеяння небяспечнага фактару, а сама колькасная ацэнка рызыкі можа быць атрымана як твор частоты рэалізацыі небяспекі на верагоднасць паразы. Атрыманая адзнака характарызуе індывідуальны рызыка, т. е. частату паражаюць уздзеянняв вызначанага выгляду, якія взнікаюць пры рэалізацыі пэвных небяспек у пэвным месцы (дзе знаходзіцца індывід).

Сацыяльны рызыка характарызуе маштаб катастрафічных небяспекі.

Увядзенне лікавых паказчыкав для ацэнкі рызыкі вявляе сабой складаную і не да канца Рашэнне праблем.

Для эканамічнай ацэнкі рызыкі многія спецыялісты прапануюць увесці вартасны эквівалент чалавечага жыцця, т. к. толькі в гэтым выпадку ствараецца эканамічная матывацыя капітальных укладанняв у бяспека - як галіна практычнай дзейнасці чалавека.

Па даследаванняв, праведзеным у ЗША, чалавечае жыццё ацэньваецца коштам ад 650.000 да 7.000.000 доларав. Часта мерай рызыкі з'являецца верагоднасць індывідуальнага рызыкі.

Сучасная канцэпцыя прымальнага рызыкі спалучае в сабе тэхнічныя, эканамічныя, сацыяльныя і палітычныя аспекты і вявляе сабой некаторы кампраміс паміж узровнем бяспекі і магчымасцямі яе дасягненні. Яна влічвае, што эканамічныя магчымасці павышэння бяспекі тэхнічных сістэм небязмежныя.

Пры павелічэнні выдаткав тэхнічны рызыка зніжаецца, але расце сацыяльны. Сумарны рызыка мае мінімум пры пэвным суадносінах паміж інвестыцыямі в тэхнічную і сацыяльную сферы.

У некаторых краінах прымальны рызыка усталяваны в заканадавчым парадку (Галандыя). Максімальна прымальным узровнем індывідуальнага рызыкі гібелі звычайна лічыцца 10-6 у год. Занядбана малым лічыцца індывідуальны рызыка гібелі 10-8 у год. p> Максімальна прымальным рызыкай для экасістэм лічыцца той, пры якім можа пацярпець 5% відав біягеацэнозу (экасістэмы).

Для колькаснай ацэнкі індывідуальнага рызыкі часцей за всё бывае неабходна пасля выявлення наменклатуры небяспекі правесці іх сістэмны аналіз.

Спіс літаратуры

Для падрыхтовкі дадзенай працы былі выкарыстаныя матэрыялы з сайта

     
 
     
Белорусские рефераты
 
Рефераты
 
Бесплатные рефераты
 

 

 

 

 

 

 

 
 
 
  Все права защищены. Перепечатка учебных материалов только с письменного разрешения администрации сайта.