Темы рефератов:
 
Бесплатные рефераты
 

 

 

 

 

 

     
 
Міф пра словы
     

 

В. Мерцалов

Каштовнасць веды пра мінулае, калі прычына нашага цікавасці да яго заключаецца не в адным толькі цікавнасці, вызначаецца, па сутнасці, толькі тым, наколькі гэта веданне здольна растлумачыць нам наша сучаснасць і дапамагчы прадбачыць будучыню. У сувязі з гэтым і в сувязі з утрыманнем гэтай кнігі напрошваецца пытанне: калі мы можам прасачыць логіку эвалюцыі чалавека ад выкапнёвай малпы аж да нашых дзён, то нельга Ці экстрапаляваць яе в будучыню і паспрабаваць прадказаць тыя перамены, якія яшчэ толькі чакаюць нас? А калі можна, то ці будзе такое прадказанне пэвным? І в якой меры? Не з'явіцца Ці яно всяго толькі гіпотэзай, падобнай тым, якімі повныя сачыненні футурыстав? Гіпотэзай, г.зн. непацверджаных здагадак, чаго я з самага пачатку абяцав пазбягаць?

Гаворачы пра будучыню чалавецтва, я і не маю на ввазе нічога іншага, як тыя перамены, якія чакаюць яго, калі яно всведамляе шляху выправлення ненатуральных пачварнасцяв свайго сучаснага быцця. Ступень дакладнасці прадбачання такіх пераменав, відавочна, ровнавялікіх ступені дакладнасці і карэктнасці аналізу цяперашняга стану грамадства, аналізу, у якім любы здагадка лёгка распазнаецца. Таму зададзены пытанне можна перафразаваць: ці здольна веданне эвалюцыйнага мінулага праліць святло на прычыны і сутнасць хоць бы некаторых з праблем, з якімі беспаспяхова спрабуе справіцца сучаснае грамадства і з якімі, прызнаючы іх існаванне і негатывны, пагібельны характар, тым не менш, вымушана пакуль мірыцца? Калі нам удасца зразумець саправдную прыроду гэтых грамадскіх хвароб, то, трэба думаць, ці вдасца знайсці і сродкі лячэння ад іх, такім чынам, прадказаць, што менавіта адбудзецца, прычым, адбудзецца абавязкова, у нашай жыцця вжо в найбліжэйшай будучыні.

Але пачнем мы з таго, што паспрабуем ацаніць, наколькі грамадства мае права давяраць власным уявленням пра сябе, наколькі, так бы мовіць, высокі взровень яго даросласці і разумнасці.

Калі б гаворка ішла пра дзіця, то гэтая задача вырашалася б проста. Дзіця настолькі разумны і спев, наколькі яго свядомасць адэкватна рэальнай рэчаіснасці, наколькі ён здольны кантраляваць сваё мысленне і паводзіны, г.зн. крытычна ставіцца да сваіх меркаванняв і вчынкам. Аднак і в нашым выпадку ніякага іншага крытэра не існуе. Менавіта ім карыстаюцца все гістарычныя навукі, звязваючы стан дзікасці грамадства з дамінаваннем міфалагічнага ладу думак, стан варварства - з урачыстасцю жорсткасці, неакілзанасьці, стан цывілізаванасці - са стрыманасцю, схільнасцю да разважання, да рэфлексіі. Таму нам трэба ацаніць, наколькі сучасныя вявленні аб грамадстве, панавальныя в грамадскай свядомасці, у тым ліку і в свядомасці навуковым, адпавядаюць з яго саправднай прыродай; наколькі правілы жыцця, установленыя для сябе людзьмі, адказваюць аб'ектывных законах грамадскага быцця. Мы схільныя лічыць сябе людзьмі, у вышэйшай ступені цывілізаванымі і в гэтым сэнсе - В«даро...

     
 
     
Белорусские рефераты
 
Рефераты
 
Бесплатные рефераты
 

 

 

 

 

 

 

 
 
 
  Все права защищены. Перепечатка учебных материалов только с письменного разрешения администрации сайта.